|
|
Spaanse dialecten en variaties
Een dialect wordt in taalkundige termen beschreven als een taal variatie die gesproken wordt in een bepaald gebied. Op het spaanse schiereiland worden bijvoorbeeld verschillende dialecten gesproken. De verschillende dialecten moeten echter niet door de war gehaald worden met de verschillende talen die er worden gesproken: Spaans, Catalaans, Baskisch en Galisisch. Er zijn belangrijke variaties in de dialecten onder de verscheidene regio´s in Spanje en spaans-sprekend Latijns Amerika. In Spanje wordt het noord Castiliaanse dialect en zijn uitspraak gezien als het zuiverste spaans en hier door het standaard spaans.
De Spaanse taal komt uit de regio Castilië in Spanje, waardoor het in sommige landen castiliaans wordt genoemd. Het castiliaans werd de officiële taal tijdens het bewind van koning Alfonso X in de 13e eeuw, waar traditioneel spaans verplicht werd voor alle overheids documenten. Toen de bezetting van de nieuwe wereld gaande was van de 15e tot de 19e eeuw, vertrokken schepen vanaf zuid Spanje en kwamen onderweg de Canarische Eilanden tegen. Vele van de mensen aan boord spraken met een Andalusisch dialect en gaven deze manier van spreken door in hun nieuwe gemeenschappen in plaatsen zoals Santo Domingo, Cuba en anderen. Het spaans uit Latijns Amerika heeft zich ook in totaal nieuwe richtingen ontwikkeld. De variaties die gesproken worden door Spaanse kolonisten, komen in contact met andere talen en taalkundige richtingen, met de tijd veranderd het spontaan. Er zijn 3 factoren in de ontwikkeling van het spaans in de Nieuwe Wereld.
De verschillen tussen dialecten hebben meestal een beperkte intonatie, uitspraak en hun eigen woorden en uitspraken. Een van de grootste verschillen tussen de dialecten in Spanje en die van Latijns Amerika is het gebruik van voornaamwoorden. In spanje wordt tú gebruikt (je/jij). Maar in sommige Latijns Amerikaanse landen, (Argentinië, Uruguay of Paraguay bijvoorbeeld) gebruiken "vos". Tú en vos zijn informeel en wordt gebruikt met vrienden onder elkaar. Usted wordt overal beschouwd als de beleefdheidsvorm en wordt gebruikt om respect te tonen en om ouderen aan te spreken.
Vos wordt in verschillende landen in Latijns Amerika (Argentinië, Guatemala, Honduras, El Salvador, Cicaragua, Costa Rica, Paraguay en Uruguay) veel gebruikt als de eerste vorm van de tweede persoons enkelvoud, maar kan ook gebruikt worden in andere landen in bepaalde streken. Het gebruik, verschillend van land en regio, wordt gezien als onwetend en ongeschoold, maar wordt ook geaccepteerd als sub-standaard. In onpersoonlijke situaties waar het gebruik van vos acceptabel is geworden, verschilt ook per regio.
Spaanse dialecten verschillen ook van tweede persoon meervoud. Het spaanse dialect van Latijns Amerika heeft maar een vorm van de tweede persoon meevoud; ustedes (formeel). Terwijl het castiliaans er twee heeft; ustedes (formeel) en vosotros (informeel)
Wat we moeten onthouden is dat iedereen een dialect spreek en daarom zijn dialecten geen incorrecte of minderwaardige versies van een taal. Als je spaans studeerd in Buenos Aires en met de lokale mensen omgaat, leer je de bijzonderheden van dat gebied.