|
|
Geschiedenis van de Spaanse Taal
De spaanse taal is een resultaat van duizend jaar ontwikkeling, in deze periode werd de taal van de bewoners van het Iberische schiereiland beinvloed door romaanse en arabische invasies. Aan het eind van de vijftiende, met de vereniging van de monarchiën Castilië en Aragon, wat hun macht over het grootste gedeelte van het schierleiland vergrootte, werd de taal Castiliaans - el castellano - opgedrongen, om de plaats over te nemen van andere talen en dialecten en ook werd het door ontdekkers, veroveraars en missionarissen meegenomen de Atlantische oceaan over.
De taal werd sinds de 16e eeuw door de spaanse colonizatie meegenomen naar Amerika, de Verenigde Staten van Micronesië, de Mariana eilanden, Palau en de Filippijnen.
Het ordinaire Latijns dat werd gesproken door de romeinse legers en kolonisten in het oude Spanje, vormde de basis van vele spaanse dialecten die ontwikkelde in verschillende regio´s in het land tijdens de middeleeuwen. Het dialect uit Castilië, castiliaans, werd langzamerhand de standaard taal toen Castilië in de 13e eeuw de politieke overhand kreeg.
De meerderheid van door spaanse woorden komen uit het latijns, maar er zijn er ook veel van andere bronnen over genomen; bijvoorbeeld, pre-latijnse talen zoals grieks, baskisch en keltisch. De invasie van de ´Visigoths´ in het begin van de 5e eeuw nar Christus hebben voor een paar germaanse woorden gezorgt. De bezetting door de moslims drie eeuwen later, heeft voor een groot aantal arabische woorden gezorg, vele zijn makkelijk te herkennen aan het arabische toevoegsel al. Door de invloed van franse priesters en pelgrims die in de 11e eeuw op weg waren naar Santiago de Compostela in noord-west Spanje, is de spaanse woordenschat vergroot door woorden en zinnen uit het frans. Tijdens de 15e en 16e eeuw kwamen er invloeden vanuit Italië, vanwege de aragonese overheersing in Italië en de populariteit van italiaanse poëzie in Spanje. De betrekkingen tussen Spanje en zijn koloniën en bezittingen hebben geleid tot de introductie van termen van inheemse amerikaanse talen en andere bronnen, en wetenschappelijke activiteiten hebben konstant het aantal geleende woorden doen vermeerderen.
Op het amerikaanse continent bleef het spaans in gebruik door de spaanse afstammelingen, of door het grote aantal spaanse Creolen of wat toen bekend werd als de gemixte spaans-amerikaanse indiaanse (mesties) meerderheid. Na de oorlogen voor de onafhankelijk in deze koloniën in de 19e eeuw, spreidden de nieuwe heersende elite het spaans uit over de hele bevolking om een nationale eenheid de creëren.
In de Filippijnen is dit door verschillende redenen niet het geval geweest. Het was geisoleerd doordat het de enige spaanssprekende kolonie in Azië was, ver weg van alle andere spaanse koloniën. Het was eigenlijk niet een kolonie van Spanje, maar de Filippijnen was een kolonie van een spaanse kolonie, Nieuw Spanje en werd beheerd vanaf Mexico Stad. In vergelijking met zijn tegenhangers in Zuid Amerika, was en is de Filippijnse bevolking nog steeds bijna geheel inheems, terwijl de Spanjaarden (waarvan een groot deel eigenlijk Mexaanse Creolen waren) met nog minder waren dan de mesties. Na de spaans-amerikaanse oorlog trok het kleine aantal spanjaarden zich terug naar Nieuw spanje (Mexico) en Spanje. Op het hoogtepunt van de filippijns-amerikaanse oorlog was de grootte van de al zo kleine mestie bevolking, nog kleiner geworden door ongelukken in de oorlog. Engels werd toen als officiële taal benoemd. Spaans werd in 1973 uiteindelijk een officiële taal op de Filippijnen.
In 1713, werd de Real Academia Española opgericht. Het stelde geauthoriseerd criteria vast voor het toestaan van het invoering van nieuwe (internationale) woorden. De spaanse grammatica werd tijdens deze periode formeel gemaakt en de spaanse literatuur bloeide op, dit kwam door de vrijheid die schrijvers en sprekers hadden in de woordvolgorde, en hierdoor werden er verschillende literaire stijlen gecreërd
In de 20e eeuw zijn er nog meer wijzigingen onstaan in het spreken van de taal. De invoering van nieuwe woorden door technische en wetenschappelijke voordelen, blijft onverminderd. Van klassieke: termómetro, átomo en psicoanálisis tot de meest moderne en nauwelijkse spaanse: filmar, radar, casete, PC en módem.